Vir volwassenes wat as kinders nie hulle stem kon gebruik nie.
Die kind sonder troeteldier
Hy is twaalf jaar oud. Kwaad.
Hy moet ’n praatjie skryf oor sy troeteldier.
Maar hy het nog nooit een gehad nie.
“Hoe moet ek skryf oor iets wat ek nie self gevoel het nie?” vra hy.
“Hoe sê ek iets as dit nie uit my hart kom nie?”
Hy draai na ’n kunsmatige stem – ChatGPT – en die woorde vloei.
Maar dit voel hol.
Nie regtig syne nie.
Toe sê hy iets wat alles verklaar:
“Ek het nooit my woorde gehad nie. Hoe kan ek iets sê as ek nie weet waar hulle is nie? Ek dink die woorde is binne my… agter ’n toe deur.”
’n Kind sonder ’n troeteldier.
’n Kind sonder ’n veilige plek om te praat.
’n Kind met ’n hart vol taal –
maar geen toegang nie.
Die volwassene sonder stem
Ek is nie twaalf nie.
Ek is al verby die helfte van my lewe.
En tog – daardie seun se woorde steek vas in my.
Ek het ook stil geraak.
Ek het ook woorde gesluk.
Ek het plig uitgeleef in plaas van pyn,
en myself geleer om nie te sê nie.
Ek het nooit ’n troeteldier gehad nie.
Maar ek weet hoe dit voel om te verlang.
Om gehoor te wíl word.
Om êrens in iemand se wêreld te wil bestaan.
Nou wonder ek:
Is woorde my troeteldier?
Moet ek hulle eers leer liefhê,
voor hulle my kan wees?
Miskien is dit nou my tyd.
Nie te laat nie – net betyds.
Om te begin praat.
Nie perfek nie.
Maar eg.
🌀 Selfgesprek
- Het jy as kind gevoel jy kan nie sê wat jy regtig voel nie?
- Dink jy, jy het jou ware stem verloor of weggepak?
- Hoe sal jy klink as jy jouself mag praat – sonder vrees of skaamte?
- Wat is die “troeteldier” – die verlange of storie – wat jy al vir jare dra?
- As jy ’n woord vir jouself moes kies, watter een sou dit wees?
🌱 Wat nou?
Begin stadig. Skryf iets neer – vir jouself.
Nie vir ‘likes’ nie, nie vir punte nie.
Net vir jou.
Jou woord. Jou waarheid.
Want jy is nie net ’n woordelose ek nie.
Jy is ’n stem op reis.
En woorde is die pote waarop jy terugstap huis toe.